“Dat het het er de avond voordien in Parijs knal op was”, wisten de heren en dame van Family Of The Year net voor het optreden nog te melden in de coulissen van de Botanique.
Het publiek in de Witloofbar mag dan wel wat mak en bij momenten respectloos reageren op het vijftal uit Californië, wij konden dit optreden meer dan smaken. Een uur lang pretentieloze en oerdegelijke folkpop.
Opvallend trouwens hoe voornamelijk de nieuwe (nog niet uitgebrachte) songs de set kleur geven. Op de één of andere manier klinken deze nummers ook een pak overtuigender dan het werk van de debuutplaat ‘Our Songbook’.
U vraagt naar de hoogtepunten? Wel het atypische en van een discodreun voorziene Psyche Or Like Scope en het wondermooie Suprise komen in de buurt. Maar de eerlijkheid gebied om voornamelijk het ongebreidelde enthousiasme en speelplezier van elk bandlid als highlight te benoemen.
U hoort ongetwijfeld nog van deze fijne bende!
… maar nog steeds danig onder de indruk!
en de review staat ondertussen hier.
“Als een kind dat de verboden snoepjespot heeft ontdekt” is misschien nog wel de beste omschrijving die we kunnen bedenken om de de immer goed geluimde en soms letterlijk over het podium dartelende Josh Ritter te omschrijven. Afgelopen donderdag wist de man met zijn Royal City Band andermaal het kaf van het koren te scheiden door een bijzonder gedreven optreden te serveren.
We schrijven juni 2004 wanneer we de Amerikaanse bard voor de eerste maal ontmoeten in de AB Club. ‘Hello Starling’ is al even uit en Josh Ritter is op die moment het aankomende talent der singer-songwriters dat zorgvuldig door de entourage van Damien Rice werd uitgekozen om het Europese luik van diens tournee te verzorgen, wat hem al enkele maanden eerder in de grote zaal van de Brusselse AB had gebracht. Nog zichtbaar onder de indruk van al die gebeurtenissen speelt hij een dijk van een show in het kleinste zaaltje van dezelfde Brusselse cultuurtempel. Na het optreden – dat het beste van ‘Golden Age Of Radio’ en ‘Hello Starling’ combineerde – horen wij onszelf nog zeggen “hier gaan we nog van horen”.
Lees meer
Bijzonder heuglijk nieuws in de mailbox gisteren … Greg Dulli doet het helemaal solo. Gewapend met een akoestische gitaar én zijn eigen back-catalogue geeft de man negenentwintig behoorlijk unieke shows.
Naast Amerika, Ierland, Spanje en Portugal werd ook België uitverkoren. Muziekclub Trix in Antwerpen is op zaterdag 13 november dé place to be.
Dulli laat zich omringen door Dave Rosser (gitarist van The Twilight Singers) en Rick Nelson (The Polyphonic Spree) en speelt naast oude nummers van The Gutter Twins, Afghan Whigs en The Twilight Singers ook enkele nieuwe songs uit de plaat die hij met die laatstgenoemde band begin volgend jaar zal uitbrengen.
Lees meer
Afgelopen week was ik opnieuw bevoorrechte getuige van een bijzonder intens optreden van The Swell Season.
Het volledige relaas lees je hier, maar een uitermate bijzonder moment was Glenn Hansard die Van Morrisons Astral Weeks op geheel eigenzinnige wijze aan de man bracht. En dat ging ongeveer zo:
Nog niet zo heel lang geleden lazen jullie hier nog Wayne Coynes oproep naar mensen die uit de kleren wilden gaan om een nieuwe video op te nemen.
Wel, Ondertussen is die clip er. Watching The Planets is een mooi staaltje van exibitionisme geworden, waarin Coyne zelf uiteindelijk ook de kleren van het lijf wordt getrokken. Het resultaat zie je hier.
In het verlengde hiervan waren we maandag ook getuige van alweer een ronduit fantastische doortocht van Flaming Lips. Geweldig, vooral in de zin van energiek en begeesterd. Origineel is het allemaal niet meer. We waren immers al meerdere malen te gast bij een doortocht van dit rariteitenkabinet. En wisten dus van bij het begin dat het niet lang zou duren vooraleer de AB zou worden herschapen tot een gezellig anarchistisch karnavalbal.
Lees hier meer
Iets gelikter, een beetje minder vuil, maar nog steeds in great shape na drieeëntwintig jaar dienst. Dat was de eindbalans die we agelopen dinsdag op de Lokerse Feesten noteerden na het concert van Manic Street Preachers.
Het Welshe trio leverde onlangs hun negende langspeler (‘Journal For Plague Lovers’) af, maar speelden in Lokeren op safe door maar twee van de nieuwe telgen in de setlist te stoppen. Het arsenaal aan oud maar nog steeds bijzonder acuteel werk en een waaier instant hits zorgden voor een haast foutloos parcours.
Van bij opener Motorcycle Emptiness (dé doorbraakhit uit 1992) bleek dat frontman James Dean Bradfield en zijn gevolg er zin in hadden. Live wordt de band dezer dagen aangevuld door een toetsenist een extra gitarist (die met de nodige regelmaat enkele zanglijnen voor zijn rekening neemt).
De ene hit volgt de andere op en met de benen wijd opengespreid speelt Bradfield alsof hij in een groot Engels stadion staat. No Surface All Feeling (uit ‘Everything Must Go’) klinkt beter dan ooit, You Love Us staat nog steeds als een huis en als kers op de taart wordt ook Little Baby Nothing (uit ‘Generation Terrorists’) op uitstekende wijze van onder het stof gehaald.
Lees meer
Ruw geschat moeten we zowat aan onze dertiende editie van het populairste Belgische festival begonnen zijn afgelopen donderdag. Elk jaar opnieuw volgt na afloop de gekende uitspraak ‘Ik denk dat dit de laatste keer was’ en toch trekt één of andere geheimzinnige drang ons keer op keer over de streep om toch naar Werchter af te zakken. We wagen ons met andere woorden niet meer aan uitspraken over 2010.
Opvallend voor de afgelopen editie waren ‘de extremen’. Enerzijds de – bij momenten – echt onmenselijke weersomstandigheden. Anderzijds de toch wel op zijn minst opmerkelijke kronkels in de programmatie. Veel willen we over dat laatste niet kwijt, maar we zijn het moment dat het nieuws i.v.m. het cancellen van Flaming Lips en de daaraangekoppelde bekendmaking van de bewuste vervangingsact nog lang niet vergeten.
Echte hoogvliegers die met stip in onze concert top tien binnen komen waaien noteerden we op geen enkel moment. Enkele aangename ervaringen daarentegen kwamen we meer dan eens tegen. U leest ze hieronder in volgorde van belangrijkheid.
Lees meer
Daar is ‘em, daar is ‘em! We hadden het al eerder geroepen: de dag dat The Pains Of Being Pure At Heart in België speelt moest en zou debonair van de partij zijn.
Niet veel na die bewuste post raakte bekend dat het New Yorkse gezelschap Trix op 25 mei (toevallig samen met de eerste en enige My Bloody Valentine clubshow op Nederlandse bodem?) in vuur en vlam zou zetten. En dat deed het ook.
In een volgepakte en zowaar uitverkochte bar, zorgde het kwartet voor een razendsnelle en loeiharder set. In amper 40 minuten tijd werd het titelloos debuutplaatje volledig door de verstrerkers gejaagd. Muzikaal vallen de ’new shoegaze puzzelstukjes’ perfect in elkaar.
Vocaal gooien een bij momenten pijnlijke geluidsmix en de schelle stem van Kip Berman, met de nodige regelmaat roet in het eten.
Lees meer
Meer dan acht jaar moesten de Belgische fans op hun honger blijven zitten. Met de nieuwe plaat ‘Black Ice’, goed voor dubbel platina in ons landje, stevig onder de oksel geklemd doen de kranige veteranen van AC/DC waar ze goed in zijn. Een kolkende massa gestaag naar een absoluut kookpunt brengen. Of hoe loepzuivere rock-‘n-roll transformeren in topentertainment.
Al op de stoep voor het Sportpaleis wordt de massahysterie aangewakkerd door de prominent aanwezig merchandisestandjes. Hebbedingetjes van de avond zijn ongetwijfeld de rood opflikkerende duivelshoorntjes, die later de donkere pauzes tussen de nummers een demonisch karakter moeten aanmeten.
Lees hier meer
Setlist + reviews
Foto via Knack
Recente reacties