Fleet Foxes – AB, 20/11/2008
Posted: 22 november 2008 | Filed under: Gigs | 1 Comment »
Het is moeilijk geen vergrotende trap te gebruiken als we het over Fleet Foxes hebben. ‘Neohippies’, ‘baardapen’, noem het zoals je wil. Feit is dat hun legioen aan fans groeit en het ziet er naar uit dat er nog geen einde aan die evolutie komt na hun overweldigende concert voor een volgepakte Ancienne Belgique.
Uiteraard zal de naam Seattle voor eeuwig en altijd geassocieerd worden met de grimmige figuur van Kurt Cobain. Luide gitaren, schreeuwerige, hese stemmen, anarchietekens en gescheurde broeken. Allemaal droegen ze begin jaren negentig bij tot het handelsmerk ‘grunge’. Mocht er toen iemand geroepen hebben dat de scheurende riffs anderhalf decennium later plaats zouden ruimen voor intieme banjo’s en piano’s. De zelfdestructieve zanglijnen overgenomen worden door weluitgelijnde a capella samenzang en in plaats van anarchie te prediken, de natuur het centrale onderwerp zou worden. Hij werd wellicht verbannen naar een ander zonnestelsel.
En toch mag die Amerikaanse luizenstad wat ons betreft eveneens in één adem genoemd worden met Fleet Foxes. Het gezelschap dat er in slaagt om met slechts één full cd op zak in geen tijd de AB uit te verkopen. Straffe kost? Bijzonder straffe kost! Al hadden we u dit enkele maanden geleden, bij hun doortocht in de Botanische Rotonde, reeds zachtjes ingefluisterd. Nog voor de laatste noten van het voorprogramma J. Tillman (drummer van de band) uitsterven is de spanning voelbaar. De verwachtingen van het hippe volkje zijn, na de massale liefkozerij door zowat alle media, dan ook torenhoog.
Iets waar een relaxte band zich schijnbaar niet aan stoort. Het sympathieke vijftal zet zonder veel scrupules de set in met het panoramische Sun Giant, gevolgd door een haast idyllische versie van Sun It Rises. De toon is meteen gezet en een aandachtige doch uitbundige AB wordt op sleeptouw genomen op een dik uur durende trip met een aaneenschakeling van hoogtepunten. Waar Fleet Foxes een klein half jaar geleden nog een schrome en timide indruk naliet zien we nu een trefzekere en gedreven band zegevieren. Haast foutloos en bijzonder nauwkeurig wordt er gemusiceerd. Terwijl de tenorstem van Robin Pecknold het geheel naar een hoger niveau tilt.
Intieme werkstukken als Crayon Angels / Oliver James en He Doesn’t Know Why worden vakkundig afgewisseld door meesterlijke composities als Ragged Wood, Your Protector (!) en een bijzonder beklijvend Mykonos. Geen waas van psychedelische en uitgesponnen klanklandschappen, wel in your face uitgebalanceerde indiefolk zonder al te veel franjes. Gaandeweg de set stijgt de gezellig grappende band boven zichzelf uit en laten zowel het behaaglijke Tiger Mountain Peasant Song als Blue Ridge Mountains de AB verdwaasd achter.
Het concert dat de heren eerder dit jaar gaven in de Botanique zal voor altijd op ons netvlies gebrand blijven. Deze doortocht onthouden we als ‘de bevestiging’!
Foto’s: check Wannabes (klik).
Zeer goed verslag
Het was inderdaad fantatisch goed. Ik was er ook al bij in de Botanique en was toen ook compleet van mijn melk. Wat mij betreft de concerten en de LP van het jaar.