Lucinda Williams – Little Honey
Posted: 14 oktober 2008 | Filed under: Muziekskes | 4 Comments »
Vandaag viel het nieuwe album van de 55-jarige cowgirl Lucinda Williams in de brievenbus. Een eerste premature evaluatie klinkt behoorlijk positief. Waar ‘West’ meer de traditionele, vaak diepdroeve country- en americanawegen bewandelde is ‘Little Honey’ iets steviger en bij momenten meer rootsy. Gastbijdragen van Elvis Costello, Matthew Sweet én AC/DC-cover It’s A Long Way To The Top zetten de toon.
Opener Real Love is ronduit adembenemend en draagt een scherp randje met zich mee. Bovendien verzamelde onze heldin een bijzonder straffe band rond zich. Leden van ondermeer Eels en The Bangles (euh, ja!) nemen de muzikale partijen voor hun rekening. Alsof dat nog niet genoeg is gooit Williams op 24 oktober een digitale plaat te grabbel op het net. ‘Lu In 08′ is een protestplaat in de puurste zin van het woord. Covers van ondermeer Bob Dylan (Masters Of War), Buffalo Spingfield (For What It’s Worth) en Wayne Coyne met Thievery Corporation (Marching The Hate Machines Into The Sun) sieren de release. Enig nieuw nummer zal Bone Of Contention zijn, wat oorspronkelijk voor ‘Little Honey’ was geschreven.
Ik zag haar vorig jaar live aan het werk met deze band. Vooral gitarist Doug Pettibone kan er wat van. Man, man, man, wat een gitarist.
Lucinda liet ons toen al enkele nieuwe nummers horen. Ik ben benieuwd hoe het allemaal klinkt op de plaat.
Ik had nog niet geluk om de dame in kwestie aan het werk te zien, maar ben van plan – als de kans zich voordoet – daar zeker werk van te maken!
Vorige week meteen gekocht uiteraard, maar aiaiaiaiai… de allereerste keer dat Lucinda me teleurstelt. Eén van dé tegenvallers van het jaar wat mij betreft. Zo ongelooflijk slècht in vergelijking met ‘West’, manmanman…. bijna niet te geloven dat het dezelfde artieste is. En Elvis Costello hoort gewoon niet thuis op een Lucinda plaat. Nuja, dat zal wel een wederdienst geweest zijn voor haar bijdrage op ‘the delivery man’, maar het had echt niet gemoeten. En niet alleen de songs zijn deze keer ronduit slecht, maar ook de sound. Dit vind ik ook de meest slechte Lucinda cd qua sound! Ik vreesde het al toen ik de namen Matthew Sweet en Susanna Hoffs las. Niet dat zij iets te maken hebben met de sound kwaliteit, maar het valt toch op dat alweer een plaat met hun beiden (eerder dit jaar verneukten ze ook het al even zwakke ‘Vagabonds’ van Gary Louris) ijsglad klinkt. En ‘West’ klonkt nog wel zooo mooi, zo “diep”, zo “breed”, zo “rijk”…. Dit klinkt gewoon als elke rockplaat van tegenwoordig: veel te luid, veel te hard, veel te in your face, nergens nuance in dynamiek….. brrrr…. dit is geen altcountry, maar eerder een variant op de nashville faith hill / tim mcgraw sound…. had dit nooit gedacht van lucinda, bah….
Tom Jurek was nog mild in zijn recensie voor allmusic.com vind ik… Maar bon, na 5 voltreffers op rij met ‘car wheels…’, ‘essence’, ‘world without tears’, ‘live at fillmore’ en ‘West’ mag Lucinda ook wel eens een slechte plaat uitbrengen, en dat is haar bij deze ruimschoots gelukt
Ondertussen heb ik hem al meer dan 1X gehoord. Zo afschuwelijk als jij het hierboven beschrijft Roen vind ik het plaatje niet. Wel ben ik akkoord over het feit dat ze al beter heeft afgeleverd.