Elbow behoeft geen introductie meer.
Al van bij de release van ‘Asleep In The Back’ (2001) staan wij op de barricades te schreeuwen om een standbeeld voor deze heren.
En kijk afgelopen week zorgden ze voor één van de mooiste Britse tv-momenten van dit jaar. Helemaal stil worden wij hiervan.
Oostenrijk is nu niet bepaald de meest hippe plaats als het op indiemuziek aankomt. En toch kampeert er al enkele dagen een Weense band in onze cd-speler.
Francis International Airport, genoemd naar een gelijknamige luchthaven in de ‘Grand Theft Auto’ games, produceerde met hun tweede plaatje ‘Woods’ een opmerkelijk staaltje poëtische popmuziek.
De songs op het schijfje doen dan weer fijngevoelig aan (lees: een intiem Elbow meets Midlake), dan weer grotesk en euforisch (hoor: Arcade Fire in de studio met Okkervil River).
Het was al een hele poos aangekondigd, maar nu mag er definitief een kruis getekend worden over LCD Soundsystem.
Afgelopen nacht speelde de band rond James Murphy zijn allerlaatste concert in New York.
De set duurde maar liefst vier (4!) uur lang (de setlist vind je hier) en er kwam bijzonder veel schoon volk langslopen.
Zo mocht Arcade Fire North American Scum meebrullen. Nooit eerder zagen we Win Butler op een dergelijk bevlogen manier shaken.
Met een oor voor de helden van morgen stoten we af en toe ook op straf tot bijzonder straf binnenlands talent. Tot die tweede categorie behoort We Seem To Have Misplaced Our Igloo.
Dit frisse kwartet uit Kortrijk speelde zich al in de kijker tijdens de jongste editie van Humo’s Rock Rally en werd een tijdje geleden ook Vi.be on air bij Studio Brussel.
Niet alleen door de in het oog springende bandnaam voorspellen wij hen een vorstelijke toekomst, ook muzikaal weten deze lefgozers van wanten.
Uit de bergen promo’s die deze week in onze brievenbus terecht kwamen viel er eentje zeer speciaal op.
The Rural Alberta Advantage (laat je vooral niet afschrikken door de naam) brengt z’n tweede album ‘Departing’ uit op het Saddle Creek label van Conor Oberst. Een stal van waaruit ondermeer Bright Eyes, Cursive, Two Gallants en Tokyo Police Club opereren.
Wanneer we even graven in het verleden van dit Canadese trio ontdekken we al snel dat deze band vorig jaar hoge ogen gooide op het SXSW-festival en daar de affiche broederlijk deelde met ondermeer Grizzly Bear. Op diverse toonaangevende blogs worden de vergelijkingen met Arcade Fire en Neutral Milk Hotel dan weer dik uitgesmeerd.
En het moet gezegd: het vervolg op ‘Hometowns’, dat een tweetal jaar geleden zijn heruitgave kende en ook in beperkte mate in Europa werd ingevoerd, is er eentje om te koesteren.
Garagerock, Sixtiespop, Blues, Punk, Wave, Westernsurf, … veelzijdigheid troef bij The Fresh & Onlys.
En ook aan inspiratie ontbreekt het dit viertal uit San Fransisco niet. Sinds 2009 heeft het gezelschap namelijk al drie albums uitgebracht. Meer zelfs, hun laatste ‘Play It Strange’ kreeg een 8.0 op de schaal van Pitchfork.
Zanger Tim Cohen en gitarist Shayde Sartin leerden elkaar kennen in de platenwinkel waar ze beiden werkten en toevallig dezelfde Sebadoh en Guided By Voices voorliefde koesterden. Iets wat je bij momenten zeker kan ontwaren in hun songs.
‘A blast from the past’ (via Summer’s Kiss).
Afgelopen week kon je op het oppermachtige medium Studio Brussel 5 dagen lang luisteren naar ‘De Week Van Eigen Kweek’. Bijzonder interessant en uiteraard ook buitengewoon edelmoedig van de radiozender om de eigen muziekscene een duwtje in de rug te geven. Maar daar wringt het schoentje misschien ook wel.
Wanneer we de top 10 van de meest gespeelde bands gedurende die dagen even onder loep nemen moeten we durven toegeven dat de gevestigde waarden bevestigd werden en de kansen voor nieuw talent alles behalve benut werden. Of zaten wij echt te wachten op 35X Das Pop, 32X A Brand en 22X dEUS? Het voelt een beetje aan als missen voor een open doel.
Moesten nieuwe, frisse geluiden die we onderscheiden bij pakweg Low Vertical, Kiss The Anus Of A Black Cat, The Bear That Wasn’t, Psycho 44, Zender, The Fortunate Few, Deadsets, I Do I Do, True Bypass, Styrofoam, We Seem To Have Misplaced Our Igloo, The Flying Horseman, Spencer The Rover of You Rascal You om er maar enkelen te noemen ook niet in de playlist worden opgenomen? Of werd er dan met een te hoge snelheid tegen de kar van de platenmaatschappijen gereden?
Een eerste voorproefje van wat de songs uit ‘Dynamite Steps’ live zullen gaan betekenen.
Of hoe Dulli nooit eerder dichter bij The Afghan Whigs kwam met zijn Twilight Singers.
Ondertussen op daMusic
Recente reacties