debonair

Rock Werchter: De 9 van 2009

Posted: 8 juli 2009 | Filed under: Achterklap, Door de versterker, Gigs | 1 Comment »

Ruw geschat moeten we zowat aan onze dertiende editie van het populairste Belgische festival begonnen zijn afgelopen donderdag. Elk jaar opnieuw volgt na afloop de gekende uitspraak ‘Ik denk dat dit de laatste keer was’ en toch trekt één of andere geheimzinnige drang ons keer op keer over de streep om toch naar Werchter af te zakken. We wagen ons met andere woorden niet meer aan uitspraken over 2010.

Opvallend voor de afgelopen editie waren ‘de extremen’. Enerzijds de – bij momenten – echt onmenselijke weersomstandigheden. Anderzijds de toch wel op zijn minst opmerkelijke kronkels in de programmatie. Veel willen we over dat laatste niet kwijt, maar we zijn het moment dat het nieuws i.v.m. het cancellen van Flaming Lips en de daaraangekoppelde bekendmaking van de bewuste vervangingsact nog lang niet vergeten.

Echte hoogvliegers die met stip in onze concert top tien binnen komen waaien noteerden we op geen enkel moment. Enkele aangename ervaringen daarentegen kwamen we meer dan eens tegen. U leest ze hieronder in volgorde van belangrijkheid.

1. Nick Cave & The Bad Seeds
Geef deze man andermaal een gouden kroon. Na zijn glansrijke doortocht met Grinderman van vorig jaar speelt Cave ook nu weer alle concurrentie volledig naar huis. Hard? Snoeihard! ’s Mans duivelsuitdrijvingen worden scherper en gebalder met de jaren. Menig festivalganger verliest een stevige portie oorsmeer tijdens versies van ondermeer Tupelo, Dig!Lazarus! Dig! en Papa Won’t Leave You Henry. Dat deze kerosinebommen vakkundig worden afgewisseld met de intense pracht van (murder)ballads als The Ship Song, The Weeping Song en een geniaal Stagger Lee zal u wellicht niet verbazen. Wereldklasse!

2. Oasis
Arrogantie en verbetenheid ten top. Maar het truukje blijft werken. Eerder dit jaar zagen we de broertjes nog aan het werk in een kolkend Vorst Nationaal. Setlistmatig geen echte grote verassingen meer dus (al zijn die er bij deze heren eigenlijk nooit). Er wordt op safe gespeeld en de ene hit wisselt de andere af. Rock & Roll Star, Live Forever (jawel!), Roll With It en Champagne Supernova als absolute crowdpleasers. Van een eerste tropisch hoogtepunt gesproken!

3. Seasick Steve
Buitenbeentje op een bijzonder stevige laatste festivaldag. Steve doet wat van hem verwacht wordt. De zichtbaar vermoeide massa voor de main stage entertainen en bij momenten overdonderen met zijn aanstekelijke zwerversblues. Wie had gedacht dat dergelijke hillibillies enkel in de Marquee of op Dranouter thuishoren kan het wel schudden. Wat ons betreft mag de man elk jaar terugkomen. Het zou minder vervelend aanvoelen als die verschrikkelijke bulderlach van James Hetfield. 

4. Elbow
Met schrik in het hart was het aanschuiven voor het hoofdpodium. Welke gek heeft Guy Garvey en zijn gevolg op dit uur, in deze stekende en ophitsende zomerzon geprogrammeerd, hoorden we her en der fluisteren. En toch, wonderwel, werkte het. Meer nog, de set van Elbow groeide uit tot één van dé hoogtepunten van Rock Werchter. Het moet bijzonder deugd hebben gedaan bij een zichtbaar geëmotioneerde Garvey hoe het grote publiek ein-de-lijk, na al die jaren knokken, uit zijn handen eet.

5. Triggerfinger
Is en blijft de meest onderschatte Belgische band. Shame on you, aan al wie op dat moment in de Marquee voor die zeurende krullenbol stond te kwijlen.

6. Fleet Foxes
Het behoeft geen uitleg meer en was bijzonder voorspelbaar. Na hun eerste twee doortochten in ons landje (Botanique en AB) eerder dit jaar, bleek al snel dat ook dit optreden van Fleet Foxes een schot in de roos zou worden. Ongekende pracht, voorspelbare kippenvelmomenten bij Mykonos, Ragged Wood en He Doens’t Know Why. En toch misten we de intimiteit van de kleine concertzaal. Op dezelfde spot stond vorig jaar The National, het gevoel was zo mogelijk toen nóg intenser. Desalniettemin: topprestatie!

7. Yeah Yeah Yeahs
Eerste ontmoeting met Karen O, maar zeker niet de laatste! Hetgeen zich op het podium afspeelde kunnen we samenvatten in slechts twee woorden: ‘intense overgave’!

8. The Hickey Underworld
Dankbare spot? Absoluut niet! Wie opent nu graag de Marquee op een laatste festivaldag in een rij van vier? De heren van The Hickey Underworld laten het echter niet aan hun hart komen en spelen een scherpe, maar relaxte set. Volgend jaar opnieuw wat ons betreft, maar dan een trapje hoger.

9. The Prodigy
Het mag dan een vleugje jeugdnostalgie zijn, de laatste plaat mag dan ver onder het niveau van hun kunnen zijn, The Prodigy is back! Live past de puzzel perfect in elkaar. Het ziet er allemaal wat wild en ruig uit, maar laat de schijn niet bedriegen. De hele show is uitgekiend tot in de puntjes. Vandaar misschien de – bij momenten storende – lange pauzes tussen de nummers. Het duo Liam Howlett en MC Maxim Reality weten perfect hoe de massa op te zwepen. Dat het vooral de oude hits zijn die het kot op stelten zetten nemen we er graag bij.

Waar we nog graag bij waren geweest, maar door allerlei uiteenlopende omstandigheden gemist: Mogwai, M. Ward en Ghinzu. Herkansingen? Zeer binnenkort allicht!

Be Sociable, Share!

•