SXSW en de glazen bol
Posted: 23 maart 2009 | Filed under: Geen categorie | No Comments »
Stiekem, heel stiekem ben ik wel eens jaloers op de platenbonzen en programmatoren die jaarlijks naar het prestigieuze South By Southwest (SXSW) showcase festival in Texas trekken. Meer dan 1.800 acts verzamelen daar op zo’n tachtig podia gedurende 5 dagen voor ‘The SXSW Music And Media Conference’.
Het festival biedt een staalkaart van de hedendaagse muziek. De bands van morgen staan kwijlend te popelen om het podium op te klauteren, de hypes in wording delen de affiche met gevestigde waarden. Kortom een bont allegaartje van “alles” wat je moet gezien hebben of nog moet gaan zien.
Met veel belangstelling las ik de laatste dagen dan ook Herman Hulsens’ blog, die vanuit Texas zijn eerste indrukken met de thuisblijvende medemens deelde.
Een geconcentreerde blik op de gigantische affiche en enkele artikels via NME, Pitchfork en een paar andere, minder bekende, webzines maakte me bijzonder nieuwsgierig naar ondermeer volgende artiesten:
Elvis Perkins: Ingetogen songsmid die er alles aan doet om de wereld te doen vallen voor zijn intieme schrijfsels en brouwsels (video).
Sleepy Sun: Psychedelische trips op intrigerende gitaarwerk, overgoten met melancholisch lyricisme. Van blues tot postrock. (video).
Choir Of Young Believers: indie-folkduo uit Denemarken.
The Strange Boys: Jong geweld dat de grote retro rock-’n-roll trukendoos opentrekt (video).
Mumford And Sons: In het verlengde van wat Fleet Foxes vorig jaar voor het festival betekende, maar net iets minder gepolijst (video).
Jason Lytle: Ex-Grandaddy, say no more! Op de voorbije editie van het festival speelde hij overigens een Grandaddy nummer.
The Pains Of Being Pure At Heart: Hierover had ik het al uitgebreid (klik).
Boy Crisis: Dansbaar talent met een scherp randje uit (jawel) Irak (video).
The Low Anthem: ‘Americana, folk, indie’ kopt hun myspace. Een combinatie die dit gezelschap op een zeer eigenwijze manier weet in te vullen (video).
The Love Language: Aanstekelijke pop-rock, met een vette knipoog naar Arcade Fire en The Shins.
Weldra: meer!
