Fin Greenall is een negendertigjarige dj die onder de naam Fink eigen materiaal uitbrengt maar ook het werk van andere artiesten produceert, op het hippe Ninja Tune label bijvoorbeeld. Zo werkte hij vroeger ondermeer samen met Amy Winehouse en andere klinkende namen als John Legend, Bonobo en Professor Green.
Het is vooral zijn eigen singer-songwriterwerk dat ons interesseert. Met een combinatie van ingetogen, domerige gitaarriedels en minimale elektroklanken neemt hij zijn luisteraars mee in een eigen gecreëerde universum.
Dezer dagen ligt zijn vierde (en misschien wel meest betoverende) album ‘Perfect Darkness’ in de rekken, waarop de man er in slaagt om een haast perfect web te spinnen tussen acts als The Notwist en Pinback enerzijds, Bon Iver en Nick Drake anderzijds. Dit album komt hij zeer binnenkort voorstellen in ons landje.
Lees de rest van deze post »
‘A Gritpopband from Slough’ noemen ze zichzelf, meer moet dat voor ons niet zijn.
Brother laat zich naar eigen zeggen beïnvloeden door Blur. Omstaanders hebben het over Oasis als belangrijkste voorbeeld. Wij horen her en der weerklanken van Morrissey in hun songs.
En hierdoor wordt het viertal geassocieerd met de groten uit de Britse popgeschiedenis, wat helemaal strookt met hun ambitie. ‘Een tiental jaren achter elkaar op Glastonbury spelen als headliner moet kunnen’ lieten ze zich onlangs ontvallen tijdens een interview.
Eerst zien, dan verder oordelen… hun debuutalbum zou alvast in september de wereld moeten veroveren.
Ondertussen is er het smakelijke Darling Buds Of May. Daarnaast speelt het gezelschap op 7 april in de Brusselse Botanique.
Lees de rest van deze post »
“Dat het het er de avond voordien in Parijs knal op was”, wisten de heren en dame van Family Of The Year net voor het optreden nog te melden in de coulissen van de Botanique.
Het publiek in de Witloofbar mag dan wel wat mak en bij momenten respectloos reageren op het vijftal uit Californië, wij konden dit optreden meer dan smaken. Een uur lang pretentieloze en oerdegelijke folkpop.
Opvallend trouwens hoe voornamelijk de nieuwe (nog niet uitgebrachte) songs de set kleur geven. Op de één of andere manier klinken deze nummers ook een pak overtuigender dan het werk van de debuutplaat ‘Our Songbook’.
U vraagt naar de hoogtepunten? Wel het atypische en van een discodreun voorziene Psyche Or Like Scope en het wondermooie Suprise komen in de buurt. Maar de eerlijkheid gebied om voornamelijk het ongebreidelde enthousiasme en speelplezier van elk bandlid als highlight te benoemen.
U hoort ongetwijfeld nog van deze fijne bende!
Cajun Dance Party, iemand? In 2008 bracht dit Londense gezelschap het debuutalbum ‘The Colourful Life’ uit. En daar bleef het ook bij … jammer? Ja en neen.
Het album mocht er best zijn. Maar nog beter: Max Bloom en Danny Blumberg, bezielers van van CDP, werken nu opnieuw samen en opereren – aangevuld met drummer Jonny Rogoff en bassist Mariko Doi – onder de naam Yuck. En laat dat nu net een band zijn waarvan we bijzonder veel verwachten in 2011.
Na een tournee met ondermeer Dum Dum Girs en Veronica Falls tekenden de heren een contract bij het prestigieuze Mercury label en ligt hun debuutalbum ergens in de eerste helft van 2011 in de rekken.
Lees de rest van deze post »
“Als een kind dat de verboden snoepjespot heeft ontdekt” is misschien nog wel de beste omschrijving die we kunnen bedenken om de de immer goed geluimde en soms letterlijk over het podium dartelende Josh Ritter te omschrijven. Afgelopen donderdag wist de man met zijn Royal City Band andermaal het kaf van het koren te scheiden door een bijzonder gedreven optreden te serveren.
We schrijven juni 2004 wanneer we de Amerikaanse bard voor de eerste maal ontmoeten in de AB Club. ‘Hello Starling’ is al even uit en Josh Ritter is op die moment het aankomende talent der singer-songwriters dat zorgvuldig door de entourage van Damien Rice werd uitgekozen om het Europese luik van diens tournee te verzorgen, wat hem al enkele maanden eerder in de grote zaal van de Brusselse AB had gebracht. Nog zichtbaar onder de indruk van al die gebeurtenissen speelt hij een dijk van een show in het kleinste zaaltje van dezelfde Brusselse cultuurtempel. Na het optreden – dat het beste van ‘Golden Age Of Radio’ en ‘Hello Starling’ combineerde – horen wij onszelf nog zeggen “hier gaan we nog van horen”.
Lees meer
Eén van de releases waar hier met argusogen naar wordt uitgekeken is de nieuwe van Band Of Horses, hun derde al. Sinds hun doortocht in Trix n.a.l.v. de debuutplaat ‘Everything All The Time’ kunnen deze heren nog maar weinig fout doen ten huize debonair.
‘Infinite Arms’ zou half mei in de platenwinkel moeten liggen. Achter de knoppen zat niemand minder dan Phil Ek, die eerder ook al verantwoordelijk was voor de debuutplaat van Fleet Foxes.
Verdere bijzonderheden vinden we in de ‘volwaardige’ aanwezigheid van tour-buddies Tyler Ramsey en Reynolds. Ook zij krijgen dus een prominente rol op het nieuwe plaatje.
Op 9 april speelt het gezelschap in de Botanique.
Een voorsmaakje van het nieuwe werk? Hieronder!
Lees meer
Zaterdagavond bevinden we ons in de Botanique voor de voorlopig enige Belgische show van Constantines. Deze heren komen dan hun laatste plaatje ‘Kensington Heights’ voorstellen. Zoals steeds verwachten we ons een een straight forward, grenzeloze rock-’n-roll show.
Bizar echter is dat er na deze Canadese indiegrootheden nog een andere band speelt die luistert naar de naam 31Knots. Volgens verschillende bronnen een trio dat houdt van experimenteren met allerlei samples en een containerpark aan instrumenten. Muzikaal zouden ze aan de haal gaan met alles te situeren tussen intieme rock en post-hardcore. Meer nog, het gezelschap komt hun vijfde (5de!) langspeler ‘Worried Well’ voorstellen. Hier beperken de reacties zich tot ‘nieuwsgierig’ en ‘misschien te ontdekken’. Op die manier kan het enkel meevallen.
Eveneens op de bill die avond is Ladyhawk (“niet te verwarren met het huppelkutje dat momenteel het radio hitje Paris Is Burning etaleert”, zoals iemand me eerder deze week vastbesloten liet weten). Een voorsmaakje vind je alvast hier: Constantines (klik), 31Knots (klik), Ladyhawk (klik).
To be continued …
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: bloedstollend en adembenemend mooi, maar bij momenten ook saai en bijzonder langdradig. Dat is de conclusie die gemaakt werd wanneer we de Brusselse Botanique buiten wandelden. Zo’n kleine twee uur lang hing een propvolle Orangerie aan de lippen van songsmid en – volgens sommigen – muzikale genie Conor Oberst, voor de gelegenheid omringd door zijn Mystic Valley Band.
Amper achtentwintig en toch al veertien langspelers op je conto hebben. Velen dromen er van weinigen is het gegund. Zeker als je weet dat de overgrote meerderheid van deze plaatjes absolute wereldklasse zijn. Voor het eerst in lange tijd liet Oberst zijn Bright Eyes links liggen, en trok hij met enkele vrienden het Mexicaanse hooggebergte in om een solo-album op te nemen. Het resultaat mag er best zijn: soberheid en intimiteit troef, met her en der een stevige countrystamper. We hebben al slechter gehoord!
Lees hier meer
Wannabes was er ook bij, hun impressie vind je hier (klik).
Mijn verlof zit er op, het was leuk vertoeven daar in Frankrijk. Dé soundtrack van mijn uitstapje was het nieuwe plaatje van Conor Oberst met zijn Mystic Valley Band (klik). Een intens meesterwerkje, weliswaar minder bombastisch dan Cassadaga. De eenvoud en alles overheersende Oberstkreunen kleuren het plaatje dan ook behoorlijk zwart.
Benieuwd of het live even straf klinkt! Afspraak op 3 september in de Botanique. Dit (klik) voorspelt alvast veel moois. Hier vind je dan weer de eerste clip (klik).
Edit: mijn volledige bevindingen (klik).
Met een vat vol hoge verwachtingen ging het precies één week geleden richting Botanique. Wat is er nu uiteindelijk waar van al die beslommeringen en de vooraf aangekondigde genialiteit van Fleet Foxes?
Vooreerst moeten we het dit quintet uit Seattle nageven dat ze met hun eerste (titelloze) langspeler een bijzonder aangename luisterplaat hebben geproduceerd. Zo eentje dat nog wel eens in onze eindejaarslijstjes zou kunnen belanden. Een bijzonder logisch vervolg ook op de teaser ‘Sun Giant EP’ met (ondermeer) het goddelijk Mykonos (luister). Een nummer dat trouwens geheel terecht een centrale plaats krijgt in de setlist.
Bovendien blijken de heren muzikaal bijzonder sterk onderlegd en kunnen we ze tijdens het optreden haast zelden op een foutje betrappen. Wanneer de stem van Robin Pecknold live dan ook nog eens even toonvast dan op plaat blijkt is onze conclusie snel gemaakt: bijzonder veelbelovend!
In een welgemikte mix van The Mamas & The Papas, Fleetwood Mac en Neil Young met zijn Crazy Horse trekt dit collectief zich bijzonder goed uit de slag. Wanneer we ze een iets moderner jasje moeten aanmeten belanden we al snel in de breed aangelegde vijvers van My Morning Jacket en Band Of Horses. Uiteraard plukken we deze referenties uit de cliché-molen, maar het is niet anders.
meer? klik!
Recente reacties