Eén van de releases waar hier met argusogen naar wordt uitgekeken is de nieuwe van Band Of Horses, hun derde al. Sinds hun doortocht in Trix n.a.l.v. de debuutplaat ‘Everything All The Time’ kunnen deze heren nog maar weinig fout doen ten huize debonair.
‘Infinite Arms’ zou half mei in de platenwinkel moeten liggen. Achter de knoppen zat niemand minder dan Phil Ek, die eerder ook al verantwoordelijk was voor de debuutplaat van Fleet Foxes.
Verdere bijzonderheden vinden we in de ‘volwaardige’ aanwezigheid van tour-buddies Tyler Ramsey en Reynolds. Ook zij krijgen dus een prominente rol op het nieuwe plaatje.
Op 9 april speelt het gezelschap in de Botanique.
Een voorsmaakje van het nieuwe werk? Hieronder!
Lees meer
Zaterdagavond bevinden we ons in de Botanique voor de voorlopig enige Belgische show van Constantines. Deze heren komen dan hun laatste plaatje ‘Kensington Heights’ voorstellen. Zoals steeds verwachten we ons een een straight forward, grenzeloze rock-’n-roll show.
Bizar echter is dat er na deze Canadese indiegrootheden nog een andere band speelt die luistert naar de naam 31Knots. Volgens verschillende bronnen een trio dat houdt van experimenteren met allerlei samples en een containerpark aan instrumenten. Muzikaal zouden ze aan de haal gaan met alles te situeren tussen intieme rock en post-hardcore. Meer nog, het gezelschap komt hun vijfde (5de!) langspeler ‘Worried Well’ voorstellen. Hier beperken de reacties zich tot ‘nieuwsgierig’ en ‘misschien te ontdekken’. Op die manier kan het enkel meevallen.
Eveneens op de bill die avond is Ladyhawk (”niet te verwarren met het huppelkutje dat momenteel het radio hitje Paris Is Burning etaleert”, zoals iemand me eerder deze week vastbesloten liet weten). Een voorsmaakje vind je alvast hier: Constantines (klik), 31Knots (klik), Ladyhawk (klik).
To be continued …
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: bloedstollend en adembenemend mooi, maar bij momenten ook saai en bijzonder langdradig. Dat is de conclusie die gemaakt werd wanneer we de Brusselse Botanique buiten wandelden. Zo’n kleine twee uur lang hing een propvolle Orangerie aan de lippen van songsmid en – volgens sommigen - muzikale genie Conor Oberst, voor de gelegenheid omringd door zijn Mystic Valley Band.
Amper achtentwintig en toch al veertien langspelers op je conto hebben. Velen dromen er van weinigen is het gegund. Zeker als je weet dat de overgrote meerderheid van deze plaatjes absolute wereldklasse zijn. Voor het eerst in lange tijd liet Oberst zijn Bright Eyes links liggen, en trok hij met enkele vrienden het Mexicaanse hooggebergte in om een solo-album op te nemen. Het resultaat mag er best zijn: soberheid en intimiteit troef, met her en der een stevige countrystamper. We hebben al slechter gehoord!
Lees hier meer
Wannabes was er ook bij, hun impressie vind je hier (klik).
Mijn verlof zit er op, het was leuk vertoeven daar in Frankrijk. Dé soundtrack van mijn uitstapje was het nieuwe plaatje van Conor Oberst met zijn Mystic Valley Band (klik). Een intens meesterwerkje, weliswaar minder bombastisch dan Cassadaga. De eenvoud en alles overheersende Oberstkreunen kleuren het plaatje dan ook behoorlijk zwart.
Benieuwd of het live even straf klinkt! Afspraak op 3 september in de Botanique. Dit (klik) voorspelt alvast veel moois. Hier vind je dan weer de eerste clip (klik).
Edit: mijn volledige bevindingen (klik).
Met een vat vol hoge verwachtingen ging het precies één week geleden richting Botanique. Wat is er nu uiteindelijk waar van al die beslommeringen en de vooraf aangekondigde genialiteit van Fleet Foxes?
Vooreerst moeten we het dit quintet uit Seattle nageven dat ze met hun eerste (titelloze) langspeler een bijzonder aangename luisterplaat hebben geproduceerd. Zo eentje dat nog wel eens in onze eindejaarslijstjes zou kunnen belanden. Een bijzonder logisch vervolg ook op de teaser ‘Sun Giant EP’ met (ondermeer) het goddelijk Mykonos (luister). Een nummer dat trouwens geheel terecht een centrale plaats krijgt in de setlist.
Bovendien blijken de heren muzikaal bijzonder sterk onderlegd en kunnen we ze tijdens het optreden haast zelden op een foutje betrappen. Wanneer de stem van Robin Pecknold live dan ook nog eens even toonvast dan op plaat blijkt is onze conclusie snel gemaakt: bijzonder veelbelovend!
In een welgemikte mix van The Mamas & The Papas, Fleetwood Mac en Neil Young met zijn Crazy Horse trekt dit collectief zich bijzonder goed uit de slag. Wanneer we ze een iets moderner jasje moeten aanmeten belanden we al snel in de breed aangelegde vijvers van My Morning Jacket en Band Of Horses. Uiteraard plukken we deze referenties uit de cliché-molen, maar het is niet anders.
meer? klik!
Al die willen te kaperen varen, bevonden zich gisteren in de Brusselse Botanique. Alwaar een schare bebaarde Amerikanen het podium van de Orangerie bevolkten. Over het kunnen van Band Of Horses waren we sinds hun vorige doortocht in de Trix al overtuigd, nieuw echter waren The Cave Singers. Een band (met wortels in ondermeer Pretty Girls Make Grave en Hint Hint) die bijzonder gesmaakte rootsrock met flarden blues, country en folk aan de man brengt.
Met een bevlogen enthousiasme om “u” tegen te zeggen en americana songs die het midden laten tussen Violent Femmes en Iron & Wine durven wij nu al spreken van het beste voorprogramma van dit concertjaar! Meer van dat, en snel graag!
Er zijn zo van die bands die er in slagen doorheen de jaren hun eigen, unieke stijl te creëren. De sound van Two Gallants, het duo uit San Fransisco, herken je van mijlen ver. Gedreven door de blues, country, folk, een behoorlijk hoog gehalte noise en vooral een gezonde dosis dramatiek weten de heren ook nu weer een goed gevulde Botanique het mes op de keel te zetten.
Lees hier meer.
(onbekend met dit duo? klik hier voor een volledig concert!)
Recente reacties