Postpunk, gospel, soul, afrorock, new wave, Britpop, garagerock en psychedelica. Geen enkel van deze genres is Wu Lyf (voluit: World Unite – Lucifer Youth Foundation) onbekend.
Op 13 juni ligt hun debuutplaat ‘Go Tell Fire on the Mountain’ in de rekken. Een plaat om naar uit te kijken als u het aan ons vraagt.
Op de jongste editie van het Domino Festival brak deze band nog enkele bescheiden potten. In recensies lezen we maar al te vaak verwijzingen naar bands als Yeasayer, Swans, Local Natives en The Happy Mondays want ons toch danig nieuwsgierig maakt.
Lees de rest van deze post »
Op de kalender staat 18 mei vet en rood omcirkeld. Die avond speelt Pavement immers in een hopeloos uitverkochte AB.
De vrees dat het concert vierkant zal tegenslaan is groot, maar toch kocht ik een ticketje. Allicht uit pure nostalgie, net zoals de rest van de gelukkigen die er tijdig bij waren.
Het is inmiddels van het broeierig hete concert in 1997 op Pukkelpop geleden dat ik de heren nog aan het werk zag.
Gisteren trapte het gezelschap hun reünie tournee af in Nieuw Zeeland. Hieronder een compilatie van de hoogtepunten uit dat concert (met ondermeer Cut Your Hair, Spit On A Stanger, Range Life…).
Hier zijn nog meer fanvideo’s terug te vinden.
Begin volgende week komt de ‘Best Of’ plaat van Pavement uit, hou daMusic de komende dagen goed in de gaten want wij gooien met enkele exemplaren van dit schijfje.
Lees meer
Het pretpark dat meer en meer op een ware jungle begint te lijken … elk jaar wordt het moeilijker en moeilijker om een volledig beeld te krijgen van de gigantische line-up die de dames en heren van Pukkelpop wisten samen te stellen.
In willekeurige volgorde doen we ons uiterste best om op zijn minst deze bands aan het werk te zien.
Lees meer
Het zal weer drummen geblazen worden op Pukkelpop voor de optredens van Arctic Monkeys, dEUS, Faith No More, My Bloody Valentine, Placebo en andere grootheden op de main stage en in de Marquee.
Maar zoals elk jaar spelen ook een pak bijzonder fijne en minder bekende bands in de verschillende uithoeken van het terrein. Stond daar aanvankelijk bij, maar liet jammergenoeg ondertussen weten niet te komen: The Soft Pack.
The Soft Pack is een jonge, frisse band uit San Diego die er in slaagt om goudeerlijke popsongs te schrijven die het midden laten tussen The Velvet Underground, Pavement en The Replacements. Live gaan deze heren naar verluidt te keer als een niets ontziende rock-’n-roll machine.
Lees meer
Net als bij Audience staat ook Pukkelpop na een jaartje forfait met een vet kruis in mijn agenda aangeduid. Ik heb het sowieso altijd moeilijk met lijstjes. De kans om onvergetelijke dingen over het hoofd te zien is immers veel te groot. Vandaar een kleine wishlist die zich niet beperkt tot de vijf gevraagde namen van Chokri & Eppo.
Lees meer
Een witte dag buiten, een zwarte dag voor de rock-’n-roll.
Gitarist Ron Asheton, vooral bekend om zijn werk met The Stooges, is vandaag dood in zijn huis aangetroffen. Volgens de eerste geruchten zou hij bezweken zijn aan een hartaanval. In de lijst van 500 beste gitaristen aller tijde van Rolling Stone bereikte Asheton de negentwintigste positie.
De man was ondermeer verantwoordelijk voor de onsterfelijk riffs van No Fun en I Wanna Be Your Dog. Samen met zijn broer Scott Asheton, Dave Alexander en Iggy Pop richtte hij in 1967 The Stooges op. Daar speelde hij aanvankelijk gitaar en later ook bas.
In 2007 deed Ashton samen met Iggy & The Stooges de main stage nog op zijn grondvesten daveren. De betreurde muzikant werd zestig jaar.
Mijn zomerverslaving van dit jaar is een feit! Na hun ronduit fantastische doortocht op Rock Werchter, kocht ik onlangs hun laatste schijfje en spookt – haast even erg als toen (klik) – die fantastische single bijna dagelijks door mijn hoofd. Nooit eerder klonken koperblazers cooler als op Við Spilum Endalaust. En ja, ik heb het me al beklaagd dat mijn vakantie richting zuiden net met Pukkelpop samenvalt. Misschien moeten we daags na het thuiskomen toch maar een ritje richting Kiewit maken, om de laatste dag van het festival mee te pikken en hen opnieuw aan het werk te zien.
‘Með suð í eyrum við spilum’ mag dan (volgens velen) wel niet het beste zijn wat Sigur Rós ooit maakte, het blijft dubbel en dik de moeite dit plaatje een kans te geven. Tim had het er ook al over, hoe meer het schijfje in de speler zit, hoe beklijvender, doordringender en vitaal het allemaal klinkt. Vitaal is misschien nog wel de beste omschrijving. Luister bijvoorbeeld naar de song Festival en hoor hoe die zich na een dikke vijf minuten ontpopt tot een bombast van een eigenzinnig postrocklandschap. Neen, beste vrienden, zoals ik in al jullie recensies lees: dit is absoluut geen overbodig en slaapverwekkend nummer. Geef het ding gewoon wat tijd en je zal zien, de puzzelstukken vallen in elkaar!
Lees meer
Recente reacties