Ruw geschat moeten we zowat aan onze dertiende editie van het populairste Belgische festival begonnen zijn afgelopen donderdag. Elk jaar opnieuw volgt na afloop de gekende uitspraak ‘Ik denk dat dit de laatste keer was’ en toch trekt één of andere geheimzinnige drang ons keer op keer over de streep om toch naar Werchter af te zakken. We wagen ons met andere woorden niet meer aan uitspraken over 2010.
Opvallend voor de afgelopen editie waren ‘de extremen’. Enerzijds de – bij momenten – echt onmenselijke weersomstandigheden. Anderzijds de toch wel op zijn minst opmerkelijke kronkels in de programmatie. Veel willen we over dat laatste niet kwijt, maar we zijn het moment dat het nieuws i.v.m. het cancellen van Flaming Lips en de daaraangekoppelde bekendmaking van de bewuste vervangingsact nog lang niet vergeten.
Echte hoogvliegers die met stip in onze concert top tien binnen komen waaien noteerden we op geen enkel moment. Enkele aangename ervaringen daarentegen kwamen we meer dan eens tegen. U leest ze hieronder in volgorde van belangrijkheid.
Lees meer
The Ting Tings, The White Stripes, The Death Letters en in eigen land The Black Box Revelation. Ofwel een berg noise en lawaai opgetrokken door slechts twee muzikanten.
In diezelfde categorie en met stip hét meest interessante en hotste duo van het moment is misschien wel Joe Gideon & The Shark. Een Londens broer – zusterpaar dat onlangs het prima debuutplaatje ‘Harum Scarum’ op de mensheid losliet. Eerder werden ze al gesignaleerd in het voorprogramma van Seasick Steve en Nick Cave (op wiens label ze overigens hun plaatje opnamen).
Hij was al aan het werk te zien bij het – ooit – beloftevolle indiebandje Bikini Atroll. Zij heeft een verleden als – jawel – ritmisch turnster (wat haar op de Olympische spelen van Barcelona bracht).
Lees meer
‘I Started Out With Nothin’ And I Still Got Most Of It Left’. In tijden van economische crisis zouden we haast denken dat het derde schijfje van Seasick Steve de soundtrack is bij de teloorgang van het financiële apparaat. Maar niets is minder waar. Dit elfkoppig monster zou wel eens de definitieve doorbraak kunnen betekenen voor de zevenenzestigjarige bluesveteraan.
Geen kat die drie jaar geleden had durven voorspellen dat Steve Wold ooit een plaat zou uitbrengen bij major-platenlabel Warner. Sinds hij op z’n dertiende de afranselpartijen thuis niet meer kon harden, doolde Steve door de straten van Mississippi. Gewapend met een driesnarige gitaar, een houten kist als percussie hier en zijn onsterfelijke carpé diem attitude daar predikte hij rauwe, niets ontziende blues. In de schaduw van ondermeer John Lee Hooker, Joni Mitchell en Lightin’ Hopkins trok de Amerikaanse Roland Van Campenhout de wereld rond.
Lees hier meer
De nieuwe Oasis heeft me nog altijd niet volledig weten overtuigen, hun concert in Vorst echter wil ik voor geen geld missen. Zeker niet na het aanschouwen van bijgevoegde Champagne Supernova versie. Deze speelden de heren onlangs tijdens hun doortocht op het 5daags BBC festival ‘Electric Proms’ in Londen (klik). Ook I Am The Walrus (The Beatles) mocht er die avond zijn (klik).
Deze week in de brievenbus gevallen en bijzonder gesmaakt: het derde Seasick Steve album ‘I Started Out With Nothin And I Still Got Most Of It Left’ (review volgt). De bluesveteraan keerde onlangs terug naar waar het voor hem allemaal begon: Jools Holland (klik).
MTV zette de voorbije week nogmaals een monument uit de rockgeschiedenis in de kijker (klik).
Het Belgisch talent van morgen staat op 13 november op het podium van Trix (klik). Eerder tipten wij dit Gentse gezelschap al (klik).
Uitsmijter van de week vinden we terug bij Ryan Adams. ‘Cardinology’ werpt een eerste ‘teaser clip’ (klik). Bjorn weet het overigens mooi te verwoorden (klik).
Recente reacties